പ്രകാശമുറങ്ങുന്ന പകൽ

പകൽ,

വർണ്ണാംബരം  വകഞ്ഞു മാറ്റി

മണ്ണിനെപ്പുണരുന്നു.

വാതിൽപ്പടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നവനെ

വിളിച്ചുണർത്തി ഞാൻ.

എനിക്കിങ്ങനെയൊക്കേ പറ്റൂ എന്ന്

അവൻ

ചെരിഞ്ഞെണീറ്റു.

അവന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകളിൽ ഉറക്കം.

കാതിലും, കാലിലും ഉറക്കം.

കണ്ണീർ വറ്റിയ ചിന്തകളിൽ

എരിഞ്ഞു  നിൽക്കുന്നു ഉറക്കം...

തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അഞ്ചു രൂപ ചോദിക്കാനും അവൻ മറന്നില്ല.

വഴിയോരത്തെ മരങ്ങളിൽ ഉറക്കം പുകഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

ഇലത്തുമ്പുകളിൽ ഇറ്റുനിൽക്കുന്ന ഉറക്കം.

വഴിയിലൂടെ ഇഴഞ്ഞു പോയ ചക്രങ്ങളിൽ ഉറക്കം.

താഴു തുറന്ന് അകത്തേക്കു കടക്കാൻ നോക്കുമ്പോൾ,

താക്കോലിലും കണ്ടു ഉറക്കത്തിന്റെ ഇരുട്ട്‌,.

ഈ നാടിന്‌ ഇങ്ങനെയൊക്കെയേ പറ്റൂ എന്ന്

അത്യുന്നതങ്ങളിലെങ്ങോ നിന്ന് പല്ലി ചിലച്ചു.

അകലുകയായിരുന്ന അവൻ തിരികെ വന്നു.

ഒരു അഞ്ചു രൂപ കൂടി വേണം.

എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ട്‌...

ഞാനവന്റെ പേരന്വേഷിച്ചു.

പ്രകാശം –

അവൻ പറഞ്ഞു.

സമയം

ജനനസാഗരത്തിരകൾ കീറി ഞാൻ

സമയപൂർവ്വവൻകരയിലെത്തണം.

മിഴികളിൽ നിഴൽ,

ഉയിരിൽച്ചങ്ങല.

പിടിതരാവാക്കിന്നഭൗമനർത്തനം.

സമയമില്ലെനിക്കിവിടെയൊന്നിനും.

സമയമാണു പോൽ സകലകാരണം!

മഴ

ഇന്നും മഴ പെയ്തില്ല.

ഇവിടെയിക്കൊച്ചു തളിരിൽ വിണ്ണിന്റെ

മദകരസ്പർശം ചിലമ്പി വീണില്ല.

മണലിൽ ജീവന്റെ തുടിയുണർന്നില്ല.

ചുവന്ന കണ്ണുകൾ പുകഞ്ഞു കണ്ണീരി-

ന്നുറവയെങ്ങെന്നു തിരഞ്ഞു മേഘങ്ങൾ

ഇടറി മായുന്നു.

ഒടുവിലിറ്റിയ തരിവെളിച്ചവുമൊഴിഞ്ഞു,

കാണാത്ത കനികൾ തേടുവോർ മറഞ്ഞു,

വീഥികളയവിറക്കുന്നു.

വരണ്ട പാടം പാർത്തിരുണ്ട കൂരയി-

ലണഞ്ഞ സാധുവോ

മിഴിയിലെത്താരം തുടച്ചു നിൽക്കുന്നു.

എവിടെ നിന്നു നാം കിനാവിൻ തന്ത്രികൾ

തകർന്ന കാട്ടിലപ്പതിരു പോൽ വീണു

കുമിഞ്ഞൊരിത്തീരത്തണഞ്ഞു?

പേമഴ തിരയും നാൾകളിലറിഞ്ഞു നാം

മഞ്ഞിൻ കടുപ്പം, ചുണ്ടിൽ വ-

ന്നുറഞ്ഞൊരുപ്പിന്റെ ചവർപ്പ്‌,

താണ്ടിയോരനന്തദൂരത്തിന്നെരിവ്‌,

പാതിരാച്ചിതയിലങ്ങെങ്ങോ

കരിഞ്ഞ സ്നേഹത്തിൻ തരികൾ,

വേനലിൻ പുകയിൽ മങ്ങിയ

സുകൃതബോധവും,

വിയർപ്പും രക്തവുമടിഞ്ഞ പാതയും....

പരക്കെ വാനിടമിരുണ്ടു രാത്രി ത-

ന്നലക്കാറ്റു ചുറ്റും തെറിച്ചു നീങ്ങുമ്പോൾ,

വിളർത്ത മേഘത്തിൻ മുഖത്തു വൻപുക-

യടിഞ്ഞു കണ്ണീരിന്നുറഞ്ഞു വീഴുമോ?

ഇനിയുമെന്തിന്നു വിളിക്കുന്നെന്നെ നീ?

കടുത്ത ദാഹത്തിൻ തിളയ്ക്കും ജ്വാലകൾ

വരണ്ട മണ്ണിന്റെ ജരാനരകളും...

എവിടെയോ ദൂരെച്ചിലമ്പുകൾ കെട്ടി-

യുണർന്നു കൊള്ളിയാൻ പലവുരു മിന്നി,

തണുത്ത വെൺചിറകലച്ചു, പച്ചില-

ക്കുരുന്നുകൾ ഞെട്ടി വിറയ്ക്കവേ, മഴ-

യുദിച്ചെന്നോ? യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങെന്നോ? നോക്കൂ,

തിരയുവാൻ മാത്രം ജനിച്ചെന്നോ നമ്മൾ?

ഇനിയുമെന്തിനു വിളിക്കുന്നെന്നെ നീ?

പാതിമഴ

പാതി വാടിയ പൂക്കൾ,

പാതി കൂമ്പിയ കൺകൾ,

പാതി മൂടിയ വാനം,

പാതിയായൊരീ നദി.

പാതിയോർമ്മയിൽച്ചിലർ

ഇഴയും നെടുമ്പാത.

പാതിനിദ്രയിൽച്ചിലർ

പുലമ്പുമവ്യക്തത.

പാതിയാണല്ലോ ഞാനു-

മെന്നോർത്തു പോകുമ്പോഴീ

പാതയിലങ്ങിങ്ങായി-

പ്പൊഴിയും ജലകണം-

പാതിയായ്ച്ചാറും മഴ.

പാതിയാകുവാനെന്തി-

തൊക്കെയുമെന്നോർക്കുമ്പോൾ,

പാതി കത്തുന്നൂ ചിന്ത…

ഞാനൊരു പൂർണ്ണബിന്ദു

സ്വപ്നം കണ്ടിരിക്കുന്നൂ

പാതിയും പൊളിഞ്ഞൊരു

പാതിബോധത്തിൻ ബഞ്ചിൽ!

ശിശിരം

അടഞ്ഞ ജനൽപ്പാളിയുടെ

ഈർക്കിൽ വിടവിലൂടെ

അരിച്ചെത്തുന്ന ഒരു മുഴം കാറ്റിനെ

ഞാൻ ശപിച്ചു.

അതെന്റെ മുഖത്തു തുളഞ്ഞു കയറുന്നു,

അമ്പു പോലെ.

പാദങ്ങൾ നിലത്തു തൊടാതെ

പെരുവിരലൂന്നി ഞാൻ കട്ടിലിലെത്തി.

പുതപ്പിനിള്ളിൽ നുഴഞ്ഞു കയറി.

ഫ്ലാറ്റിനു താഴെ

സർദാറിന്റെ കാർ സ്റ്റാർട്ടാകുന്നേയില്ല,

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും.

എന്തോ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ട്‌

ഞാൻ പിടഞ്ഞെണീറ്റ്‌ താഴേക്കു നോക്കി.

സർദാർ കാറിനെ തൊഴിക്കുകയാണ്‌.

അയാൾ വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ

മുടന്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു,

ഓർമ്മ പോലെ.

ഭൂമി അനക്കമറ്റു കിടക്കുന്നു.

മരവിച്ച്‌,

ഒന്നുമുരിയാടാനാകാതെ.

നാളെ സൂര്യനെ കാണാനാവുമോ?

നാളെ, അല്ലെങ്കിൽ,

ഏറിയാൽ മറ്റന്നാൾ.

അതിനപ്പുറം പോവുമോ?

എത്താതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?

മോഹം ഒരു മാലാഖയാണ്‌.

കറുത്ത ദുരിതത്തെ ചിറകിന്റെ വെളുപ്പിനാൽ

മറയ്ക്കുന്ന മാലാഖ.

ഞാൻ അതിന്റെ കൂട്ടു പിടിച്ച്‌

വീണ്ടും കിടന്നു.

കണ്ണുകളടച്ച്‌ ഓർമ്മയിൽപ്പരതി.

മധ്യവേനലിലെ സൂര്യന്റെ രൂപം

എങ്ങനെയിരിക്കും?

മനസ്സിലേക്കു ചൂടിന്റെ സ്വപ്നം സംക്രമിച്ചു.

പിറ്റേന്നുമെന്നെ ഉണർത്തിയത്‌,

പക്ഷെ,

കറുത്ത വെട്ടം.

മുറ്റത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ,

പാൽക്കാരൻ യാദ്‌വീർ പറഞ്ഞു:

'സൂര്യൻ മരിച്ചു'.

ഞാൻ ആകാശത്തേക്കു നോക്കി.

'ഇവിടെ നോക്കൂ '-

അവൻ പിന്നിലേക്കു ചൂണ്ടി:

കുതിർന്ന മണ്ണിൽ

ചേതനയറ്റ്‌

ഒരു പോമറേനിയൻ നായ.

തീയും തിരകളും

കള്ളവുമില്ല, ചതിയുമില്ല :

കൽപകാലത്തോളം ജീവനില്ല!

കാണുന്നതൊക്കെയും സത്യമല്ല.

കാണാത്തതോ വെറും നിഴലുമല്ല.

ഏകാന്തമേഘങ്ങൾ സന്ധ്യയല്ല.

ഏകരായെങ്ങും നാമെത്തുകില്ല.

ഈ രാവിലെല്ലാരുമൊന്നു പോലെ

തോരാമഴയിലെത്തുള്ളി പോലെ.

മോഹലക്ഷവന്ധ്യ താപങ്ങളിൽ

എന്തായാലെ,ന്തെന്നൊരുണ്മയില്ല…

എന്തിനീയോർമ്മകളെത്തിയെന്നിൽ?

എന്തിനീ പൂവിളി കേൾപ്പൂ വീണ്ടും?

എത്രയായാലും നാം മർത്ത്യരല്ലേ?

എങ്ങോ പകലെന്ന ദൂരമല്ലേ?

കാടു വിളിക്കുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരാ,

കാറ്റു ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ കാഴ്ചക്കാരാ,

കാലം തിളയ്ക്കുന്നു നെഞ്ചിലിന്നും,

കാണ്മൂ  ചിറകെത്രയായിരങ്ങൾ!

ആധിയും വ്യാധിയുമൊന്നുമില്ല

ആദിമധ്യാന്തങ്ങളോർക്കുകില്ല.

തീയും തിരയും കടന്നു പോകാൻ

തീരാക്കടലിൽ നാമൊന്നു ചേരാം.

എല്ലാം ചികഞ്ഞുള്ളു നീറിപ്പാടാം.

എല്ലാം തെളിഞ്ഞുയിർ ചേർന്നു പോകാം.

തോന്നലുകൾ

നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടതാണിന്നും –

നെഞ്ചിൽ ജീവിക്കുന്ന തോന്നൽ!

പാട്ടിന്റെ പക്ഷിയെത്തുമ്പോൾ

കേൾക്കുന്നുവെന്നൊരു തോന്നൽ.

വറ്റും പുഴയൊഴുകുമ്പോൾ,

വെള്ളം കവിഞ്ഞെന്നു തോന്നൽ.

ഇറ്റും മഴത്തുള്ളിയിൽ ഞാൻ

ഇറ്റുന്നുവെന്നൊരു തോന്നൽ.

 രാത്രിയോർത്തെത്തും നിലാവിൽ

വെട്ടമുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ.

കൊല്ലും കടമ്പകളൊക്കെ

ഇല്ലാത്തതാണെന്ന തോന്നൽ.

പുഞ്ചിരിക്കോലായിലെന്നും

നമ്മളാണെന്നൊരു തോന്നൽ.

പ്രാണന്റെ നീലമേഘത്തിൽ

നക്ഷത്രമുണ്ടെന്ന തോന്നൽ.

പാതിരാമുറ്റത്തിലെങ്ങോ

പാതയുണ്ടെന്നെന്റെ തോന്നൽ.

പാതവിളക്കിൻ നദിയിൽ

പാലമുണ്ടെന്നൊരു തോന്നൽ.

നേരിന്റെ നേരായ്ത്തുടങ്ങി

നാഡി പിളർക്കുന്ന തോന്നൽ.

ചോരയിലുയിർക്കുന്ന തോന്നൽ.

ഓർമ്മ തൻ ശ്വാസമാം തോന്നൽ.

എല്ലാമറിയാനിറങ്ങി

എത്താതെയെത്തുന്ന തോന്നൽ…

ജീവിച്ചുവെന്നൊരു തോന്നൽ -

തീയിൽ മരിക്കാത്ത തോന്നൽ.